KNIBBEL No.40 - DIE BOODSKAP VAN HEBREËRS IN 'N NEUTEDOP

Hebreërs is 'n pastorale vermaning wat die lesers wil oorreed om die sterk versoeking te weerstaan om aan die ontberinge te ontkom wat noodwendig saamhang met hulle Christelike geloof, belydenis en toewyding, deur ontvlugting te probeer vind in die skaduagtige en formalistiese godsdiens van die Ou Verbond. Nie alleen is hulle daarvan losgemaak toe hulle hulle laat doop het in die Naam van die Middelaar van die Nuwe Verbond nie, maar dis in elk geval vervul en die betekenis en legitimiteit daarvan het gevolglik verval met die vleeswording van Christus en die aanvang en voortgang van Sý volmaakte en ewige hoëpriesterskap.
    Die skrywer bring sy punt tuis deur enersyds aan te toon dat die ou stelsel inherent onvolmaak en daarom tydelik was, en deur andersyds die verhewe uitnemendheid van Christus en Sy enige, volmaakte en afgehandelde verlossingswerk daarteenoor te stel.
    Om hierdie volmaakte, genoegsame en unieke evangelie te misken, selfs net te vermeng of af te water, is om die heil wat dit bring te verbeur - en daarsonder is die verskriklike toorn van God 'n onontkombaarheid.

KNIBBEL No.39 - TOT WIE MOET ONS BID?

Beste Dirk,
Dankie vir jou brief en jou vrymoedigheid om te vra.

1. Daar kan min twyfel oor wees dat ons in die eerste instansie - dus as ‘‘n reël - ons gebede tot die Vader moet rig. Sekerlik is die modelgebed die Ons Vader (““só moet julle bid””). Ook Paulus rig sy gebede meestal tot die Vader (Rm 1:8; 1Kor 1:4; Ef 3:14; 2Ts 1:11-12; Filemon 4vv). Die kroon van ons voorreg as Christene is dat ons met die Vader versoen is en dat ons vrymoedigheid mag hê om in die heiligdom in te gaan - deur die bloed van Jesus en op grond van Sy hoëpriesterskap (Hb 10:19vv).

2. Ek is egter oortuig daarvan dat dit nie verkeerd is nie om ook tot die Here Jesus te bid - al sou dit meer die uitsondering wees as die reël. Die dissipels het Hom meermale aanbid - veral na Sy opstanding (Mt 28:9; Lk 24:52; Jh 20:28). Ek is egter ongemaklik onder iemand se gebed wat nét tot die Here Jesus bid.

3. Daar is feitlik geen, indien enige, voorbeelde in die Skrif van gebed tot die Heilige Gees nie. Hy is egter ook volwaardig God en dit sou sekerlik nie verkeerd wees om per geleentheid die Heilige Gees in gebed aan te spreek nie - spesifiek wanneer dit gaan oor werk wat Hý doen. Maar dit sal die uitsondering wees. Die Gees het primêr gekom om Christus te verheerlik (Jh 16:14). Hy is as ‘t ware die skaam Persoon van die Drie-eenheid wat nie die aandag op Homself soek nie, maar op die Seun.

4. Uiteindelik moet ons “intelligent” bid. Elkeen van die drie Persone van die Drie-eenheid vervul ‘n bepaalde rol in die uitwerk van God se raads- en verlossingsplan. Weliswaar is Hulle al drie by alles betrokke, maar in ‘n spesifieke saak is een van die drie gewoonlik voorop. In die uitverkiesing is die Vader byvoorbeeld voorop - ons sal Hóm dus daarvoor dank. Dit geld ook ons versorging. Maar as dit gaan oor die hemelse voorspraak vir ons, is dit Christus wat dit doen - en gebede (veral dankgebede) wat daarmee verband hou sal tot Hom gerig word (maar natuurlik, dis die Vader wat verhoor!). Die punt is, ons moet volgens die geopenbaarde Skrifwaarheid bid. Dit moet begripvol, nugter en eg wees. Maar vir seker sal ons in die eerste instansie tot die Vader bid.

Ek hoop dit help so ‘n bietjie.
Hartlike groete,
Nico van der Walt

KNIBBEL NO.38 - MYMERINGE OOR DIE SKEPPING

My geleerde en gewaardeerde broer,

Ek antwoord kortliks op jou vriend se brief en reaksie op my preek (ek neem aan dis E54: Gaan in!). Natuurlik is jy welkom om hierdie antwoord ook vir hom aan te stuur.

1.         Waarom só reageer op die preek  -  wat myle weg is van die kwessies wat hy aansny? Dit laat my lont ruik. Is jou vriend 'n Christen? Ek bedoel wedergebore. Indien nie, is sy kwaai reaksie 'n goeie teken. Let op, ek praat nie van sy oortuigings nie, maar van sy reaksie, want dan dui dit waarskynlik op 'n gewete wat nie tot rus wil kom nie  -  en sulke mense is dikwels nie ver van die Koninkryk af nie. Maar genoeg hieroor.

2.         Ek is nie 'n fundamentalis nie (wel in die sin wat die woord ’n honderd jaar gelede gebruik is, maar nie in die sin wat dit vandag gebruik word nie). Terwyl ek met alles in my glo dat die Bybel deur die Heilige Gees geïnspireer is, glo ek nie dat alles letterlik verstaan moet word nie. Sonder twyfel is daar talle gedeeltes wat beeldspraak/simboliek gebruik. Dis tog so duidelik soos daglig. Maar uiteraard pla dit my nie in die minste nie  -  ek lees die betrokke gedeeltes soos ek enige simboliek lees.

            Wat die eerste 11 hoofstukke van Genesis betref, kan niemand met finale sekerheid sê wie dit geskryf het, wanneer dit geskryf is, en hoeveel daarvan letterlik verstaan moet word nie  -  en dit geld by uitstek die eerste 3 hoofstukke.

3.         Daar is baie toegewyde en ware Christene wat Gen 1-3 nie letterlik lees nie, en ek het geen swaard met hulle te kruis nie; inteendeel. Hoe jy dit egter lees, hou uiteraard nie net implikasies in vir jou historiese oortuigings nie, maar ook vir jou siening van die geskape werklikheid om jou.

3.1       So aanvaar, byvoorbeeld, 'n briljante wetenskaplike en toegewyde Christen  -  Francis S. Collins, hoof van die "Human Genome Project"  -  evolusie. Dit beteken dat hy 'n baie ou skepping (biljoene jaar) aanvaar en dat God middelik geskep het. Sy boek "The Language of God" (uitgewers: Thomson Gale  -  Detroit, New York, London), is nie net baie interessant nie, maar ook hoogs insiggewend. Dit beteken nie dat ek dink hy is reg nie, maar van die tafel af kan 'n mens nie 'n man van sy statuur vee nie  (net die ewigheid hou vir ons finale antwoorde oor hierdie kwessie in). As jy nog nie sy boek gelees het nie, verkoop jou volstruisleerskoene en kry 'n kopie (ek is oortuig dit is steeds in druk).

3.2       Dan is daar diegene (en daar is baie van hulle, en ek voel myself nie ontuis in hulle geledere nie) wat glo dat daar wel ewolusie binne grense was (hulle onderskei dus tussen ewolusie, wat hulle aanvaar, en ewolusionisme, wat hulle as 'n  spekulatiewe filosofie beskou  -  en hulle is vir seker reg). Hulle glo dus dat die grense tussen die 4 ryke van stof, plant, dier en mens nie oorgesteek is nie (en ek dink nie die wetenskap kon nog ooit afdoende bewys dat dit wel gebeur het nie; dit is bloot 'n aanname  -  wat "hook, line and sinker" gesluk word deur naïewe miljoene). 'n Moeite-werd boek oor hierdie standpunt, is Norman L. Geisler en Frank Turek; I don't have enough faith to be an Atheist; Crossway, 2004. Ook dié boek is steeds in druk. Verkoop jou flannelbroek en kry hom in die hande, as jy hom nog nie het nie.

            Hierdie standpunt aanvaar dus ook 'n baie ou skepping, met Gn 1-3 se skeppingsdae as baie lang tydperke. En is dit regtig 'n ketterse siening? Die argumente van sewe-kalenderdae-Christene, hoewel nie sonder gewig nie, kan waarskynlik almal, meen ek, beantwoord word. In elk geval gaan die letterlike verstaan van Gn 1-3 gebuk onder enorme probleme  -  waarvan die botsing met die getuienis van verantwoordelike wetenskap en voor-die-hand-liggende-waarneming nie die geringste is nie. Per slot van rekening is algemene en besondere openbaring in volkome harmonie. En dit sal uiteraard in ons denke ook die geval wees, mits ons beide openbarings van God aan die mens reg verstaan.

4.             Die voordeel (en dis enorm) van bg. twee beskouings, is dat dit toelaat dat geloof en verantwoordelike wetenskap heel gemaklik hand-om-die-lyf loop. Te veel onkundige en kwaadwillige nie-Christene dink dat Bybelgelowiges hulleself noodwendig kop-in-die-sand bluf. Terwyl dit dalk waar is van baie naïewe Christene, wil ek graag glo dat dit nie van my geld nie  -  wat as 28-jarige kwasi-natuurwetenskaplike en windgat-ingenieurtjie 'n uit-die-bloute en lewensveranderende ontmoeting met die opgestane Christus gehad het en na byna 40 jaar steeds kinderlik-gelowig (maar ook gevul met die vrese van die Here) my uitstrek na die dag as ek die almagtige en ewige Skepper van hemel en aarde van aangesig tot aangesig sal ontmoet. Of daar geleentheid vir vrae sal wees, weet ek nie, maar ek sal nogal graag wil weet presies hoe die kosmos ontstaan het, en oor hoe 'n lang tydperk. En ek sal myself staal vir ’n antwoord wat dalk nooit deur iemand hier en nou bedink is nie. Maar laat ons gladnie verbaas wees as al hierdie nuuskierigheid op daardie stadium verdwyn het nie, met die enigste vraag wat oorbly  -  hoe ons Hom beter en beter kan ken en verheerlik.

Groetnis.

jbiC

Nico

KNIBBEL No.37 - SPURGEON IN DIE OPELUG

MIN BOEKE OP MY RAK GEE MY SOVEEL VREUGDE as die twee outobiografiese volumes van C.H. Spurgeon, The Early Years (Vol. 1) en The Full Harvest (Vol. 2), uitgegee deur The Banner of Truth Trust. As ek bemoediging nodig het, is 'n hoofstuk daaruit sonder uitsondering balsem vir my gees. Jy sal dus een van hierdie volumes  -  wat ek by Skogheim '93 gekry het  -  gereeld langs my bed of gemakstoel aantref.
    Die afgelope week lees ek toe hierdie kosbare paragraaf in 'n hoofstuk oor Spurgeon se ervaringe as opelug-prediker (Vol. 2, p. 91)  -  dit nadat ons herlewingsverlange Maandagaand by Henri Marais se kuddegroep ter sprake was:

I preached at Bristol, many years ago, in the open air; and the service was specially interesting to me from the fact that I had a repetition in my own experience of the scene which Whitefield had there witnessed long before. He said, concerning one of his sermons to the colliers at Kingswood: "The first discovery of their being affected was, seeing the white gutters made by their tears, which plentifully fell down their black cheeks, for they had come to the service straight from the coal-pits."
    I also had a crowd of sailors and colliers  -  men with black faces  -  to listen to me, and when I began to talk to them about Christ's redeeming work, I saw the tears streaming down their cheeks; they put up their hands, as if to brush away something from their faces, but really it was in order to hide their tears. It was an affecting sight to behold those rough men broken down under the preaching of the gospel, and I could fully sympathize with what Whitefield wrote concerning similar services: "The open firmament above me, the prospect of the adjacent fields, with the sight of thousands and thousands of people, some in coaches, some on horseback, and some in the trees, and, often, all melted to tears  -  to which sometimes was added the solemnity of the approaching evening  -  this was almost too much for me to bear; and, occasionally, it quite overcame me."

            Ag, Here, stuur weer vir ons sulke tye van verkwikking (Hd 3:19-20)!
            En gee weer vir ons predikers soos Whitefield en Spurgeon!
                                                                                                                         Nico van der Walt

KNIBBEL No.36 - BEKERING VAN JOHN STOTT WAT WOENSDAG, 27 JULIE 2011 OP 90 OORLEDE IS

Min mense het 'n groter invloed op my Skrifbegrip, denke en geloofsoortuigings gehad as John Stott - hoewel hy 'n Anglikaan was en ek 'n Baptis is.

While at Rugby School in 1938, Stott heard the Reverend Eric Nash (nicknamed "Bash") deliver a sermon entitled "What Then Shall I Do with Jesus, Who Is Called the Christ?"[4] After this talk, Nash pointed Stott to Revelation 3:20, "Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me." Stott later described the impact this verse had upon him as follows:

"Here, then, is the crucial question which we have been leading up to. Have we ever opened our door to Christ? Have we ever invited him in? This was exactly the question which I needed to have put to me. For, intellectually speaking, I had believed in Jesus all my life, on the other side of the door. I had regularly struggled to say my prayers through the key-hole. I had even pushed pennies under the door in a vain attempt to pacify him. I had been baptized, yes and confirmed as well. I went to church, read my Bible, had high ideals, and tried to be good and do good. But all the time, often without realising it, I was holding Christ at arm's length, and keeping him outside. I knew that to open the door might have momentous consequences. I am profoundly grateful to him for enabling me to open the door. Looking back now over more than fifty years, I realise that that simple step has changed the entire direction, course and quality of my life.
Nico van der Walt

KNIBBEL No.35 - ‛N WAARHEID WAT MY AL VIR BAIE JARE ONUITSPREEKLIKE VREUGDE GEE

Onderstaande waarheid lê aan die hart van ware Christene se redding. Vir baie jare al gee dit vir my onuitspreeklike vreugde. Tog, helaas, het ek my bedenkinge of meer as een of twee persent Christene dit onder die knie het. Jy sê, dis mos nie nodig om dit te weet om gered te word nie. Natuurlik nie  -  die misdadiger aan die kruis het g'n snars daarvan verstaan nie. Maar, vriend, dit gaan nie bloot oor ons redding nie, dit gaan oor die eer van God en die heerlikheid van Christus se volmaakte versoeningswerk. Word nou groot, man! Raak Godgesentreerd en Christusgefokus! Ware Christenskap gaan ten diepste oor die eer van God, nie oor die redding van jou bas nie.

    Ons heel eerste roeping is dankbare aanbiddingsverwondering! Jou redding is binnekort afgehandel, maar met aanbidding sal jy tot in ewigheid besig wees (as jy dan inderdaad gered is).

    Op Teologiese Skool moes ons asblikke vol akademiese irrelevanthede tot naarwordens toe afsluk  -  maar van onderstaande waarheid het ek nooit gehoor nie. Dis ‛n skande, om dit so sagkens as moontlik te stel. Is dit dalk die rede waarom die oorgrote meerderheid kansels hulle besig hou met moralistiese en sentimentele bog, maar soos die graf swyg oor dit waarin hulle eintlik moet jubel? Is dit dalk die rede waarom derduisende kerkmense elke jaar verkies om maar hoed te vat en eerder Sondagoggende langs die swembad te gaan lê? Is dit dalk die rede waarom al hoe meer Christene hulle eerder tot die internet en CD's wend om die geestelike kos te kry waarna hulle so smag?

    Maar laat ek ophou. My bloeddruk is besig om tot ‛n gevaarlike vlak te styg. Goed, wat is die waarheid waarna ek hierbo verwys? Ek stel dit so kernagtig in ‛n neutedop soos ek kan:

Geestelik lewend gemaak, stel ware Christene hulle geloofsvertroue in Christus en word hulle deur God "geregverdig" (die NAV se "vrygespreek" laat nie reg geskied aan die ryk en positiewe inhoud van hierdie begrip nie, soos hieronder sal blyk).

    Regverdiging (ook regverdigmaking genoem) moet gesien word teen die agtergrond van die feit dat die gevalle mens 'n dubbele probleem voor God het. 'n "Dubbelkuur" is dus nodig om 'n sondaar te red. Enersyds moet die vloek van sy skuld voor God uitgedelg word; andersyds moet sy onvermoë om God te behaag, aangespreek word.

    Regverdiging is dus 'n dubbele juridiese uitspraak van God t.o.v. alle mense wat waarlik in Christus as Saligmaker glo. [As uitvloeisel van God se lewendmakende roeping, is selfs hierdie geloof 'n gawe van Hom (Ef 2:8-9; Fil 1:29; 2Pt 1:1)]. Agter hierdie uitspraak lê die beginsels van plaasvervanging en toerekening (Vgl. Rm 4 en 5). Laasgenoemde was 'n boekhouterm.

    Die Seun van God, as Hoof van die nuwe mensheid, het in die plek van God se uitverkorenes kom staan. Voorts, negatief is hulle sondeskuld aan Hom toegereken, "teen Sy rekening afgeskryf". Hy is dus met hulle skuld "gedebiteer". Dit is egter nie al nie! Positief word Sy onuitputlike rykdom (Sy sondelose geregtigheid, Sy volmaakte gehoorsaamheid aan die Vader) aan hulle toegereken, "na hulle rekening oorgeboek". Hulle word dus met Sy gehoorsaamheid "gekrediteer". Regverdiging is iets wat "in God se boeke" gebeur  - buite my! Ek beleef dit nie; ek beleef net die effekte daarvan. Maar ek omhels dit in die geloof.

    As God my opgestapelde sondeskuld aan Sy Seun straf, sterf Hy daaronder  -  maar in die proses bewerkstellig Hy vryspraak vir hierdie hopelose en hulpelose sondaar, sodat ek onskuldig voor God staan (Mt 20:28; Rm 3:25; 2Kor 5:21; Gl 3:13; Kol 2:13-15; 1Tm 2:5-6; 1Pt 2:24). Dis egter net die helfte van die wonder van regverdiging. Christus se toegerekende geregtigheid maak óók dat ek in God se boeke die status het van iemand wat Sy wet volkome gehoorsaam het (Rm 1:16-17; 3:21-28; 8:33-34; 10:3-4; Fil 3:9)  -  en wat as sodanig kwalifiseer vir die ewige lewe!

    Jesus Christus se passiewe gehoorsaamheid red sondaars dus van die ewige verdoemenis; en Sy aktiewe gehoorsaamheid verwerf vir hulle die ewige saligheid.

Die bekende Amerikaanse teoloog, J. Gresham Machen, het hierdie waarheid baie goed verstaan toe sy laaste woorde was toe hy op 1 Januarie 1937 gesterf het: "I'm so thankful for the active obedience of Christ. No hope without it." [Ned B. Stonehouse: J. Gresham Machen, A Biographical Memoir, p.508.]

                                                                                                                                  Nico van der Walt

KNIBBEL No.34 -'n WAARHEID WAT SKREIEND VERWAARLOOS WORD

Die Skrif leer ons dat dit moontlik is om 'n opwindende, lewensveranderende, veredelende ervaring van die krag en waarheid van die evangelie te hê  -  sonder om werklik saligmakende geloof te hê. Dit is moontlik om  so naby te kom aan die bonatuurlike kragte wat in God se koninkryk van genade werksaam is, dat dit effekte op jou het wat beswaarlik onderskeibaar is van dit wat God se wederbarende en heiligmakende genade voortbring  -  sonder om 'n deelgenoot van Christus en 'n erfgenaam van die ewige lewe te wees.
    'n Leerstuk van geloofsvolharding wat nie deeglik rekening hou met die moontlikheid en realiteit van sulke gevalle nie, moedig 'n laksheid aan wat volharding alles behalwe bevorder. Trouens, dit is hoegenaamd nie die Bybelse leer van die volharding van die heiliges nie. 

(Vrye vertaling van 'n paragraaf van die regsinnige en skitterende Skotse teoloog, John Murray, wat al sy lewe aan Westminster Seminary in die VSA verbonde was: Redemption  -  accomplished and applied, p.153).