KNIBBEL No.37 - SPURGEON IN DIE OPELUG

MIN BOEKE OP MY RAK GEE MY SOVEEL VREUGDE as die twee outobiografiese volumes van C.H. Spurgeon, The Early Years (Vol. 1) en The Full Harvest (Vol. 2), uitgegee deur The Banner of Truth Trust. As ek bemoediging nodig het, is 'n hoofstuk daaruit sonder uitsondering balsem vir my gees. Jy sal dus een van hierdie volumes  -  wat ek by Skogheim '93 gekry het  -  gereeld langs my bed of gemakstoel aantref.
    Die afgelope week lees ek toe hierdie kosbare paragraaf in 'n hoofstuk oor Spurgeon se ervaringe as opelug-prediker (Vol. 2, p. 91)  -  dit nadat ons herlewingsverlange Maandagaand by Henri Marais se kuddegroep ter sprake was:

I preached at Bristol, many years ago, in the open air; and the service was specially interesting to me from the fact that I had a repetition in my own experience of the scene which Whitefield had there witnessed long before. He said, concerning one of his sermons to the colliers at Kingswood: "The first discovery of their being affected was, seeing the white gutters made by their tears, which plentifully fell down their black cheeks, for they had come to the service straight from the coal-pits."
    I also had a crowd of sailors and colliers  -  men with black faces  -  to listen to me, and when I began to talk to them about Christ's redeeming work, I saw the tears streaming down their cheeks; they put up their hands, as if to brush away something from their faces, but really it was in order to hide their tears. It was an affecting sight to behold those rough men broken down under the preaching of the gospel, and I could fully sympathize with what Whitefield wrote concerning similar services: "The open firmament above me, the prospect of the adjacent fields, with the sight of thousands and thousands of people, some in coaches, some on horseback, and some in the trees, and, often, all melted to tears  -  to which sometimes was added the solemnity of the approaching evening  -  this was almost too much for me to bear; and, occasionally, it quite overcame me."

            Ag, Here, stuur weer vir ons sulke tye van verkwikking (Hd 3:19-20)!
            En gee weer vir ons predikers soos Whitefield en Spurgeon!
                                                                                                                         Nico van der Walt

KNIBBEL No.36 - BEKERING VAN JOHN STOTT WAT WOENSDAG, 27 JULIE 2011 OP 90 OORLEDE IS

Min mense het 'n groter invloed op my Skrifbegrip, denke en geloofsoortuigings gehad as John Stott - hoewel hy 'n Anglikaan was en ek 'n Baptis is.

While at Rugby School in 1938, Stott heard the Reverend Eric Nash (nicknamed "Bash") deliver a sermon entitled "What Then Shall I Do with Jesus, Who Is Called the Christ?"[4] After this talk, Nash pointed Stott to Revelation 3:20, "Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me." Stott later described the impact this verse had upon him as follows:

"Here, then, is the crucial question which we have been leading up to. Have we ever opened our door to Christ? Have we ever invited him in? This was exactly the question which I needed to have put to me. For, intellectually speaking, I had believed in Jesus all my life, on the other side of the door. I had regularly struggled to say my prayers through the key-hole. I had even pushed pennies under the door in a vain attempt to pacify him. I had been baptized, yes and confirmed as well. I went to church, read my Bible, had high ideals, and tried to be good and do good. But all the time, often without realising it, I was holding Christ at arm's length, and keeping him outside. I knew that to open the door might have momentous consequences. I am profoundly grateful to him for enabling me to open the door. Looking back now over more than fifty years, I realise that that simple step has changed the entire direction, course and quality of my life.
Nico van der Walt

KNIBBEL No.35 - ‛N WAARHEID WAT MY AL VIR BAIE JARE ONUITSPREEKLIKE VREUGDE GEE

Onderstaande waarheid lê aan die hart van ware Christene se redding. Vir baie jare al gee dit vir my onuitspreeklike vreugde. Tog, helaas, het ek my bedenkinge of meer as een of twee persent Christene dit onder die knie het. Jy sê, dis mos nie nodig om dit te weet om gered te word nie. Natuurlik nie  -  die misdadiger aan die kruis het g'n snars daarvan verstaan nie. Maar, vriend, dit gaan nie bloot oor ons redding nie, dit gaan oor die eer van God en die heerlikheid van Christus se volmaakte versoeningswerk. Word nou groot, man! Raak Godgesentreerd en Christusgefokus! Ware Christenskap gaan ten diepste oor die eer van God, nie oor die redding van jou bas nie.

    Ons heel eerste roeping is dankbare aanbiddingsverwondering! Jou redding is binnekort afgehandel, maar met aanbidding sal jy tot in ewigheid besig wees (as jy dan inderdaad gered is).

    Op Teologiese Skool moes ons asblikke vol akademiese irrelevanthede tot naarwordens toe afsluk  -  maar van onderstaande waarheid het ek nooit gehoor nie. Dis ‛n skande, om dit so sagkens as moontlik te stel. Is dit dalk die rede waarom die oorgrote meerderheid kansels hulle besig hou met moralistiese en sentimentele bog, maar soos die graf swyg oor dit waarin hulle eintlik moet jubel? Is dit dalk die rede waarom derduisende kerkmense elke jaar verkies om maar hoed te vat en eerder Sondagoggende langs die swembad te gaan lê? Is dit dalk die rede waarom al hoe meer Christene hulle eerder tot die internet en CD's wend om die geestelike kos te kry waarna hulle so smag?

    Maar laat ek ophou. My bloeddruk is besig om tot ‛n gevaarlike vlak te styg. Goed, wat is die waarheid waarna ek hierbo verwys? Ek stel dit so kernagtig in ‛n neutedop soos ek kan:

Geestelik lewend gemaak, stel ware Christene hulle geloofsvertroue in Christus en word hulle deur God "geregverdig" (die NAV se "vrygespreek" laat nie reg geskied aan die ryk en positiewe inhoud van hierdie begrip nie, soos hieronder sal blyk).

    Regverdiging (ook regverdigmaking genoem) moet gesien word teen die agtergrond van die feit dat die gevalle mens 'n dubbele probleem voor God het. 'n "Dubbelkuur" is dus nodig om 'n sondaar te red. Enersyds moet die vloek van sy skuld voor God uitgedelg word; andersyds moet sy onvermoë om God te behaag, aangespreek word.

    Regverdiging is dus 'n dubbele juridiese uitspraak van God t.o.v. alle mense wat waarlik in Christus as Saligmaker glo. [As uitvloeisel van God se lewendmakende roeping, is selfs hierdie geloof 'n gawe van Hom (Ef 2:8-9; Fil 1:29; 2Pt 1:1)]. Agter hierdie uitspraak lê die beginsels van plaasvervanging en toerekening (Vgl. Rm 4 en 5). Laasgenoemde was 'n boekhouterm.

    Die Seun van God, as Hoof van die nuwe mensheid, het in die plek van God se uitverkorenes kom staan. Voorts, negatief is hulle sondeskuld aan Hom toegereken, "teen Sy rekening afgeskryf". Hy is dus met hulle skuld "gedebiteer". Dit is egter nie al nie! Positief word Sy onuitputlike rykdom (Sy sondelose geregtigheid, Sy volmaakte gehoorsaamheid aan die Vader) aan hulle toegereken, "na hulle rekening oorgeboek". Hulle word dus met Sy gehoorsaamheid "gekrediteer". Regverdiging is iets wat "in God se boeke" gebeur  - buite my! Ek beleef dit nie; ek beleef net die effekte daarvan. Maar ek omhels dit in die geloof.

    As God my opgestapelde sondeskuld aan Sy Seun straf, sterf Hy daaronder  -  maar in die proses bewerkstellig Hy vryspraak vir hierdie hopelose en hulpelose sondaar, sodat ek onskuldig voor God staan (Mt 20:28; Rm 3:25; 2Kor 5:21; Gl 3:13; Kol 2:13-15; 1Tm 2:5-6; 1Pt 2:24). Dis egter net die helfte van die wonder van regverdiging. Christus se toegerekende geregtigheid maak óók dat ek in God se boeke die status het van iemand wat Sy wet volkome gehoorsaam het (Rm 1:16-17; 3:21-28; 8:33-34; 10:3-4; Fil 3:9)  -  en wat as sodanig kwalifiseer vir die ewige lewe!

    Jesus Christus se passiewe gehoorsaamheid red sondaars dus van die ewige verdoemenis; en Sy aktiewe gehoorsaamheid verwerf vir hulle die ewige saligheid.

Die bekende Amerikaanse teoloog, J. Gresham Machen, het hierdie waarheid baie goed verstaan toe sy laaste woorde was toe hy op 1 Januarie 1937 gesterf het: "I'm so thankful for the active obedience of Christ. No hope without it." [Ned B. Stonehouse: J. Gresham Machen, A Biographical Memoir, p.508.]

                                                                                                                                  Nico van der Walt

KNIBBEL No.34 -'n WAARHEID WAT SKREIEND VERWAARLOOS WORD

Die Skrif leer ons dat dit moontlik is om 'n opwindende, lewensveranderende, veredelende ervaring van die krag en waarheid van die evangelie te hê  -  sonder om werklik saligmakende geloof te hê. Dit is moontlik om  so naby te kom aan die bonatuurlike kragte wat in God se koninkryk van genade werksaam is, dat dit effekte op jou het wat beswaarlik onderskeibaar is van dit wat God se wederbarende en heiligmakende genade voortbring  -  sonder om 'n deelgenoot van Christus en 'n erfgenaam van die ewige lewe te wees.
    'n Leerstuk van geloofsvolharding wat nie deeglik rekening hou met die moontlikheid en realiteit van sulke gevalle nie, moedig 'n laksheid aan wat volharding alles behalwe bevorder. Trouens, dit is hoegenaamd nie die Bybelse leer van die volharding van die heiliges nie. 

(Vrye vertaling van 'n paragraaf van die regsinnige en skitterende Skotse teoloog, John Murray, wat al sy lewe aan Westminster Seminary in die VSA verbonde was: Redemption  -  accomplished and applied, p.153).

KNIBBEL No.33 - DIE EVANGELIETRIOMF IN KOREA - Een van die magtigste wonderwerke van die 20ste eeu

Kenneth Scott Latourette, die bekende kerkhistorikus, praat van die onverklaarbare "Korean Christian phenomenon". Dis 'n baie kontemporêre fenomeen en as sodanig baie bemoedigend. Die evangelie het die eeue-oue Korea op 'n laat stadium bereik. Maar dit het in die Koreaanse hart 'n openheid en ontvanklikheid gevind soos selde in die sendinggeskiedenis. Oor die afgelope paar geslagte het die Koreane gevolglik beroemd geword vir gebedsvolharding, trou onder vervolging en verstommende kerkgroei. Tekens van die evangelie se impak is vandag orals in Suid-Korea te sien. Die hoofstad, Seoul (12 miljoen) het alleen na skatting meer as 2 000 kerkgeboue. Soggens teen vieruur, vyfuur - winter en somer - begin die klokke in die stede en dorpe beier om die Christene na hulle dagbreek-bidstondes te roep. Oor die afgelope dekades het die getal Christene elke tien jaar verdubbel, wat beteken dat die kerk omtrent vyf tot sewe maal vinniger as die bevolking gegroei het. 'n Beduidende deel van alle Suid-Koreane beskou hulleself vandag as Christene. En die persentasie is steeds besig om te groei.
Korea is 'n bergagtige skiereiland aan die suidoostelike kant van Oos-Asië. Dis min of meer gelykop verdeel: die noorde onder 'n kommunistiese regering; en die gebied onder ons vergrootglas, die kapitalistiese Republiek van Suid-Korea, in die suide (45 miljoen op 99 000 vk. km - soveel soos ons in Suid-Afrika, maar op 'n twaalfde van die oppervlakte).

'n Oorsig oor die land se geskiedenis

Korea se geskiedenis strek minstens vier millennia terug. Onder die eeue-oue Yi-dinastie was die land feitlik geslote vir buitelanders. Teen 1884 is dit egter oopgestel - en kon Westerse sendelinge dit gevolglik binnegaan.
Na die Russies-Japannese Oorlog word die land in 1910 deur Japan geannekseer. Die besetting duur tot 1945, as Japan deur die Geallieerdes verslaan word. Rusland maak op 'n deel van die buit aanspraak en kry uiteindelik beheer oor die noorde. Daarenteen word Suid-Korea op 15 Augustus 1948 'n onafhanklike staat.
Vrede is egter van korte duur. Die Kommuniste val die suide op 25 Junie 1950 binne en oorlog teister die Koreane vir 'n verdere 3 jaar. As die Verenigde Volke se magte mettertyd die oorhand kry, word die agt-en-dertigste breedtegraad die grens. Sedertdien leef die Suid-Koreane onder voortdurende bedreiging uit die noorde en is hulle dag en nag op 'n gereedheidsgrondslag.
In Noord-Korea, waar die Christene die getalrykste was, het daar oënskynlik niks van die institusionele kerk oorgebly nie. Derduisende gelowiges is vermoor. En van die oorblywendes het meeste na die suide gevlug.
Die tradisionele godsdienste van Korea is Boeddhisme en Confucianisme. Diep in die negentiende eeu, toe die evangelie die land bereik het, was hierdie gelowe se invloed reeds aan die taan. En vandag is min van die nie-Christene hoegenaamd godsdienstig. Aangesien die kerk jonk en dinamies is, en nie 'n klomp skandelike bagasie saamdra soos in groot dele van die Weste nie, bring dit mee dat die bevolking relatief ontvanklik is vir die evangelie.

Die vroeë kerkgeskiedenis

'n Jong Koreaan, Lee Seung-run, het in China onder Rooms-Katolieke invloed gekom en in 1784 begin om die evangelie in Korea te verkondig. Gou het 'n gemeente rondom hom ontstaan. Hy is later gevolg deur eers 'n Chinese en toe 'n Franse Rooms-Katoliek, maar beide het 'n marteldood gesterf. As gevolg van felle vervolgings was daar slegs 'n paar duisend Katolieke in Korea toe die eerste Protestantse sendelinge daar aangekom het.
Die eerste Protestant op Koreaanse bodem was Charles Gützlaff, 'n Duitser wat tydens 'n vlugtige besoek in 1832 'n klompie Chinese Bybels aan die ooskus versprei het. In 1866 het die Brit, Robert J. Thomas, nadat hy verneem het dat alle opgevoede Koreane Chinees kon lees, met 'n vrag Bybels vanaf China vertrek. Hy was passasier op die Amerikaanse skip, The General Sherman, wat 'n ontdekkingsvaart na Korea onderneem het. Die skip het in die Tai Tongrivier opgevaar en teenoor die meer as drieduisend jaar oue Pyongyang (die huidige hoofstad van Noord-Korea) op die rotse beland. Die Koreane het die vaartuig aan die brand gesteek en die hele bemanning vermoor. Thomas het met sy arms vol Bybels na die oewer gewaad, en terwyl hy doodgeslaan is, het hy sy kosbare vrag in die hande van sy aanvallers gedruk. Sy bloed was egter die saad van die toekomstige Koreaanse kerk, want die groot herlewing sou veertig jaar later in presies hierdie stad uitbreek!
Twee Skotte, John Ross en John McIntyre, het die eerste Koreaanse Protestante in 1876 in Mantsjoerye gedoop. Ook was hulle verantwoordelik vir die eerste Koreaanse Nuwe Testament tussen 1882 en 1887. So Sang-Yun, een van die bekeerlinge en helpers met die vertaling, het in 1883 na Korea teruggekeer en die evangelie begin verkondig. En spoedig het meer as 'n honderd van sy volksgenote tot die geloof gekom.

Die eerste sendelinge

In 1884 vestig die Presbiteriaan en mediese dokter, Dr. Horace N. Allen as eerste voltydse protestantse sendeling in Korea. Hy word 'n jaar later gevolg deur nog Amerikaners - Horace Underwood, 'n Presbiteriaan, en Henry Appenzeller, 'n Metodis. Die twee kerkgroepe werk van die begin af saam, maar besluit op twee verskillende arbeidsvelde. Hulle benaderings verskil in elk geval: die Presbiteriane laat die klem meer op evangelieverkondiging val; die Metodiste op Christelike skole.
Hierdie baanbrekers word binne die volgende twee dekades deur heelwat ander gevolg - nog Presbiteriane en Metodiste, maar ook Baptiste en Anglikane. Vanaf 1895 begin die Protestantse kerke in Korea dramaties groei. Veral word die Presbiteriane se werk in die noordweste van die land geseën, waar Dr. Samuel A. Moffett 'n prominente rol speel. Hoewel statistieke nie altyd 'n betroubare barometer vir ware kerkgroei is nie, is dit tog sprekend dat die getal Koreaanse lidmate en aanhangers (Christene wat nog nie gedoop is nie) van slegs 802 in 1895 tot 167 352 in 1910 toegeneem het.

Die Nevius-metode

In 1890 besoek die Amerikaanse sendeling, John L. Nevius, Korea op uitnodiging van sy Presbiteriaanse kollegas. Dit volg op die publikasie van sy epogmakende boek, The Planting and Development of Missionary Churches. Hoewel sy besoek maar twee weke duur, beskryf die sendingwetenskaplike, Peter Beyerhaus, dit as "one of the most momentous events in the whole history of missions". Waarom?
Nevius stel na sy besoek 'n verslag op waarin hy sekere aanbevelings doen ten opsigte van 'n sendingstrategie in Korea. Dit word deur die plaaslike sendelinge aanvaar en nougeset oor die daaropvolgende jare toegepas.
Daar is min twyfel dat die uitstaande kenmerke van die Koreaanse kerk tot vandag toe - soos sendingywer, offervaardigheid en Bybelkennis - grootliks te danke is aan Nevius se sendingbeginsels en die konsekwente toepassing daarvan deur die sendelinge.:

1. Selfvoortplanting. Die uitdra van die evangelie is die verantwoordelikheid van elke gelowige. Elkeen gee leiding aan 'n onlangs-bekeerde. En hy self leer by een wat beter as hy toegerus is.

2. Selfregering. Sendingkerke moet so gou as moontlik selfstandig word en dan as plaaslike kerke selfstandig bly.

3. Selfversorging. Elke inheemse kerk is finansieel verantwoordelik vir hulle eie plek van samekoms, asook die versorging van helpers en pastors uit eie midde. Geen bydraes tot hierdie basiese behoeftes word deur die sendende kerk gemaak nie.

4. Bybelstudie. Elke gelowige doen saam met ander sistematiese Bybelstudie onder leiding van 'n leier. Hierdie leiers leer op hulle beurt by 'n groepleier - wat saam met ander groepleiers weer leiding ontvang van die sendeling.

5. Dissipline. Streng dissipline en Bybelse tug word te alle tye gehandhaaf.

'n Dreigende krisis

Van die begin af was die sendende kerke daarop gesteld dat die jong kerke so gou moontlik selfstandig moes word. Aangesien die Nevius-beleid die proses baie sou vergemaklik en daar verwag is dat die eerste Koreaanse predikante in 1907 sou afstudeer, was dit die logiese tyd vir die totstandkoming van die Koreaanse Presbiteriaanse Kerk. Hiertoe het die sendelinge hulle dan ook vooraf verbind.
Maar in 1905 breek die Russies-Japannese Oorlog uit. Die magtelose Korea word deur Japan geannekseer en na die oorlog laat blyk die seëvierende Japannese geen voorneme om Korea te verlaat nie. 'n Intense Koreaanse patriotisme ontstaan oornag en dadelik word na die kerk as sterkste en invloedrykste "organisasie" opgesien om leiding in die vryheidstryd te neem. William Blair, 'n ooggetuie-sendeling, beweer dat massas die kerk sou binnegestroom het as enigsins afgewyk is van die streng beleid om nie by politiek betrokke te raak nie. Hy stel dit verder só: "I believe Korea, like the Roman Empire, would have adopted Christianity in a day, and I believe, too, we would have had another Roman church."
Dit het moed en wysheid van die sendelinge en Koreaanse kerkleiers geverg om die kerk deur hierdie krisis te stuur - om teen die golf van haat in, liefde en vergewingsgesindheid te verkondig. Wat die sendelinge se taak verder bemoeilik het, was Amerika se apatiese houding jeens Japan se imperialisme. Uiteraard het dit hewige anti-Amerikaanse gevoelens in Korea - en ook binne-in die kerk - ontketen.
Die Here slaan egter reguit houe met krom stokke. Hoewel interne spannings kort voor sy selfstandigwording dreig om die Koreaanse kerk uitmekaar te ruk, word dit juis die aanleiding tot Januarie 1907 se herlewing.

Die herlewing van 1907

In Augustus 1906 kom die sendelinge van die streek vir 'n week van Bybelstudie en gebed in Pyongyang bymekaar. Diep bewus daarvan dat hulle die hulp, wysheid en leiding van die Here nodiger as ooit het, kom hulle opnuut onder die besef dat daar maar een antwoord is: diep verootmoediging en gebed. Dis dan ook die boodskap wat elkeen na sy eie gemeente terugneem. En inderdaad word daar in die volgende maande intensief vir die situasie gebid.
Tydens Januarie 1907 word daar, soos gebruiklik, 'n weeklange Bybelklas in Pyongyang aangebied. Dit word bygewoon deur die sendelinge en ongeveer 1500 Koreaanse gelowiges van die omstreke. Die eerste byeenkomste lewer niks besonders op nie; tewens, 'n nat kombers van doodsheid versmoor omtrent die byeenkoms van Sondagaand, 13 Januarie. Maandag deur die dag bid die sendelinge en van die Koreaanse leiers soos nooit vantevore nie. En toe hulle die aand die saal binnestap, weet almal 'n wonderlike deurbraak het op hulle gedaag. Maandag, 14 Januarie, sal vir altyd met goue letters in die Koreaanse kerkgeskiedenis geskryf staan.
Na die preek neem die Heilige Gees eenvoudig besit van die mense. Heeltemal teen die gebruik in begin hulle gesamentlik hardop bid. Daar is egter geen wanorde nie. Dis asof die honderde gebede saamsmelt tot een magtige roepe na God. Spoedig neem 'n diep sondebesef van die vergadering besit en mense begin hulle skuld hardop en onder trane bely. En die res lê biddend op hulle gesigte. So hou dit aan tot twee-uur die oggend.
Hiervan sê Blair, 'n konserwatiewe Presbiteriaan: "We may have our theories of the desirability or undesirability of public confession of sin. I have had mine; but I know now that when the Spirit of God falls upon guilty souls, there will be confession, and no power on earth can stop it."
Die volgende aand is die laaste sessie van die konferensie. Weereens val die Heilige Gees op die vergadering van ver meer as 'n duisend. Blair beskryf dit so: "Then began a meeting the like of which I had never seen before, nor wish to see again unless in God's sight it is absolutely necessary. Every sin a human being can commit was publicly confessed that night. Pale and trembling with emotion, in agony of mind and body, guilty souls, standing in the white light of that judgement, saw themselves as God saw them. Their sins rose up in all their vileness, till shame and grief and self-loathing took complete possession; pride was driven out, the face of men forgotten. Looking up to heaven, to Jesus whom they had betrayed, they smote themselves and cried out with bitter wailing: 'Lord, Lord, cast us not away forever!' Everything else was forgotten, nothing else mattered. The scorn of men, the penalty of the law, even death itself seemed of small consequence if only God forgave."
Na die Bybelklas keer die Koreane terug na hulle tuisgemeentes en waar hulle ook al verslag doen, vat die herlewing vlam. Orals word restitusie gedoen en verhoudinge tussen mense herstel. En uit dit alles ontstaan 'n brandende sendingywer. Die gevolg is dat die evangelie wyd en syd uitgedra word.
Danksy deeglike Bybellering voor die herlewing, was daar min sprake van fanatisisme. Die ontsaglike hoeveelhede geestelike energie is ordelik gelei in regsinnige bane (Clark, A.D., A History of the Church in Korea, 1971, The Christian Literature Society of Korea). Hier lê grootliks die antwoord op die vraag waarom die Koreaanse herlewing so standhoudend is.

Selfstandigwording

Die herlewing het soos 'n veldbrand deur Korea versprei. Die kerk wat een oomblik nog op die punt was om te skeur, is feitlik oornag gesuiwer en gereed gemaak om sy selfstandigwording te aanvaar.
Die stigtingsvergadering van die Koreaanse Presbiteriaanse Kerk is op 17 September 1907 in Pyongyang gehou. Daar was 38 sendelinge en 40 Koreaanse ouderlinge teenwoordig. Die eerste 7 predikante, wat pas aan die teologiese skool afgestudeer het, is georden - en een van hulle is dadelik as sendeling na Cheiju-eiland gestuur, waar hy spoedig in lewensgevaar begin werk het.
In 1908 het geen predikante klaar gemaak nie, maar in 1909 was daar 'n verdere 8 gereed - van wie een as sendeling na Vladivostok in Siberië gestuur is.
Op Sondag, 1 September 1912, vergader die eerste sinode, bygewoon deur 52 predikante, 125 ouderlinge en 44 sendelinge. Weereens word heelwat aandag aan buitelandse sending gegee en 3 sendelinge word na China gestuur.
Die sendingywer van die Koreaanse kerk is dus van die begin af voorop. Is dit 'n wonder dat God se seën tot vandag toe só op hierdie land rus?

Die Bybel in Koreaans

Wat die Koreaanse Bybel betref, het die Britse en Buitelandse Bybelgenootskap en die Amerikaanse Bybelgenootskap saam aan 'n amptelike vertaling gewerk. Die Nuwe Testament is in 1901 voltooi en 'n finale hersiening daarvan in 1904. Die Ou Testament kry finaal sy beslag in 1910.
Later, in 1925, het ook 'n private vertaling onder leiding van ene Ds. J.S. Gale verskyn. Dit was 'n poging om die Bybel in 'n meer verstaanbare spreektaal aan die massas beskikbaar te stel.

'n Seisoen van vervolging

Tydens die jare 1910-1945 is die kerkgeskiedenis van Korea oorheers deur die kerk se stryd teen die heidense Japannese oorheersers. Dit was gevolglik 'n tyd van rypwording en suiwering vir die kerk. Maar helaas lê die wortels van latere kerkskeurings ook in hierdie periode.
Op 22 Augustus 1910, na die Russies-Japannese Oorlog, kom 2000 jaar van onafhanklikheid vir Korea tot 'n einde. Japan annekseer die land formeel as kolonie. Hoewel die kerkleiers steeds poog om die kerk buite die politiek te hou, kan die Japannese vanuit hulle Shinto-agtergrond - wat godsdiens en politiek verweef - dit nie begryp nie. Hulle verdink daarom die buitelandse sendelinge van spioenasie en skryf die vinnige groei van die Koreaanse kerk aan ondergrondse politieke aktiwiteite toe.
Die eerste openlike vervolging breek in Oktober 1912 uit. Al die onderwysers en talle leerlinge van 'n Presbiteriaanse hoërskool in Seoul word in hegtenis geneem. Ook in Pyongyang en elders word mense gearresteer - onder meer talle Christene. Na verskriklike martelings word die gevangenes gedwing om "verklarings" te onderteken. Uiteindelik verskyn 125 mense in die hof, 98 van hulle Christene. Hulle word beskuldig van sameswering om die Japannese Goewerneur-Generaal te vermoor. Niks kan teen hulle bewys word nie, maar tog word meer as 'n honderd gevonnis. Na appèl word almal behalwe ses egter ontslaan. Nieteenstaande die ontberinge van die gevangenes, kom die saak tog die Christene ten goede, aangesien dit die Japannese wantroue teenoor die kerk en sendelinge grootliks laat bedaar.
In 1919 versprei 33 vooraanstaande Koreaanse leiers egter 'n verklaring oor politieke onafhanklikheid regdeur die land. Van hulle is 15 Christene. Dit lei tot wydverspreide, maar vreedsame betogings. Maar die Japannese onderdruk dit met brute geweld. Talle Koreane word doodgeskiet en met bajonette vermink. En die tronke word oornag gevul. Die volgende klompie jare is gevolglik 'n tyd van agterdog, martelings en hofsake.
Hoewel die sendelinge hulle uit die politiek hou, veroorsaak die lidmate se lewendige sosiale belangstelling en die feit dat amper die helfte van genoemde verklaring se ondertekenaars Christene was, dat die Japannese se suiwerings nou weer grootliks teen die kerk gerig word. In een dorp, byvoorbeeld, word 'n hele gemeente saam in hulle kerkgebou verbrand.

Keiseraanbidding

Vanaf 1930 begin die militêre party in Japan in krag toeneem. En hulle begin drome droom oor wêreldoorheersing. Die gevolg is wydverspreide magsuitbreiding in die verre Ooste.
Dit loop hand aan hand met 'n herlewing van tradisionele Sjintoïsme. Hiervolgens is die Japannese volk heilig. En die keisers word as goddelik beskou. Dit lei tot aanbidding van die keisers en hulle afgestorwe geeste in Sjintotempels.
Vanaf 1930 is daar toenemende druk op die Koreaanse volk om ook aan die Sjintoïsme deel te neem. Uiteraard verset die Christene hulle daarteen. Die Japannese teenargument is dat dit nie die kerk se geloof in die gedrang bring nie, maar bloot 'n politieke aangeleentheid is. Maar natuurlik besef die Christene dat daar 'n onmiskenbare en totaal onaanvaarbare geloofsdimensie in Sjinto-verering is.
Druk op die kerk neem toe. Dis meedoënloos en verskriklik subtiel. Japannese propaganda dring dag en nag daarop aan dat dit slegs oor patriotisme gaan. En ál wat hulle vra is 'n eenvoudige kniebuiging ter ere van die keiser (en natuurlik die afgestorwenes se geeste). Wat alles baie kompliseer, is dat ook skoolkinders hieraan moet meedoen - met swaar strawwe vir ongehoorsaamheid.
Geleidelik begin van die Christene dan rasionaliseer. Is dit soveel erger as die lê van 'n krans by 'n gedenkmonument in die weste? Is dit anders as saluering van die vlag?
Die sendelinge sien deur die misleiding, maar die Koreaanse Christene kry swaar. Hulle begin dan om sendingskole te sluit, eerder as om leerlinge aan Sjinto-verering te laat deelneem. Mettertyd vereis wetgewing dat selfs kerkvergaderings met 'n Sjinto-seremonie moet open. Oral is geheime agente en verraaiers. Laakbare metodes word gebruik om oortreders uit te rook. Tronktoestande is haglik. Marteling is aan die orde van die dag.
Uiteindelik raak dit onhoudbaar en omtrent al die sendelinge moet Korea verlaat. Veel erger is dat heelwat Christene onder die druk begin swig. 'n Klug-kerkvergadering besluit in 1938 om Sjinto-verering te wettig, wat sake soveel moeiliker maak vir diegene wat bly vasstaan.
Uiteindelik moet omtrent 200 kerke sluit. Meer as 3000 Christene dien gevangeneskap uit. Dosyne verhale oor die verskriklikste lyding word opgeteken. Ten minste 50 sterf 'n marteldood.

Die Kommunistiese regime

Die lyding van die kerk in die verenigde Korea voor die Tweede Wêreldoorlog was erg, maar dit was niks in vergelyking met wat op die kerk in die noorde van die land gewag het nie.
Na die oorlog het Rusland op sy deel van die buit aangedring. So word die Koreaanse skiereiland dan in 1948 in twee verdeel: die demokratiese Suid-Korea en die kommunistiese Noord-Korea. Laasgenoemde beslaan ongeveer 55% van die Koreaanse skiereiland.
Vir die eerste paar jaar het die uitgeslape Staliniste slegs subtiele druk op die kerk uitgeoefen. Maar hulle intimidasie het geleidelik toegeneem. Mettertyd is kerkdienste ontwrig, Christene is opgekommandeer om op Sondae by volksfeeste betrokke te wees, en kerkleiers is op grond van vals aanklagte in hegtenis geneem.
As 2000 kerke wat 300 000 lidmate verteenwoordig dan reageer met 'n beswaarskrif, word nog meer leiers gevang. Ook word die "Christelike Bond", onder leiding van 'n voormalige Presbiteriaanse predikant, in die lewe geroep om as frontorganisasie te dien in 'n poging om beheer van die kerk te verkry.
In 1950 val die Kommuniste die suide binne. Die Koreaanse Oorlog, waarby ook die Suid-Afrikaanse Lugmag as deel van die VV-magte betrokke is, duur tot 1953. Duisende Christene sterf - nie net in die oorlogsgeweld nie, maar ook vanweë doelbewuste moord deur die Kommuniste. In sommige gevalle word hele gemeentes uitgedelg. Derduisende gelowiges slaag egter daarin om tydens die oorlog suidwaarts te vlug. Uiteindelik is daar na die oorlog maar min van die Noord-Koreaanse kerk oor. Dit stel egter nie die Kommuniste tevrede nie. Met net nog meer vasbeslotenheid gaan hulle voort om die gemeente van Christus wortel en tak te probeer uitroei.
In die vrye wêreld is dit onbekend hoeveel van die ware evangelie en kerk in Noord-Korea oorgebly het. Die gesaghebbende Operation World skat egter dat daar sedert 1980 tog beduidende groei was, en raam die kerk in die noorde vandag op ten minste 'n halfmiljoen Christene, oftewel net meer as 2% van die bevolking.

Die afgelope klompie dekades

Spoedig na die Tweede Wêreldoorlog, na die verdrywing van die Japannese, ontstaan ernstige spanninge in die geledere van die kerk in Suid-Korea. Veral twee sake het hiertoe aanleiding gegee.
Eerstens het liberale teologie hier en daar begin kop uitsteek. En soos altyd die geval met dwaalleer, het dit mense uitmekaar begin dryf.
Tweedens was dit 'n brandende vraag of lidmate, en veral predikante, wat skuldig was aan Japannese Shinto-verering in die jare voor die oorlog en onder tug geplaas is, weer opgeneem en herstel kon word in die amp. Verskeie skeuringe vind dan ook in die vyftigerjare van die vorige eeu plaas. Die besonderhede daarvan is nie vir ons van belang nie.
Ten spyte van bogenoemde intriges, het die kerk fenomenaal gegroei oor die afgelope halfeeu. Hoewel die groeitempo oor die afgelope dekades ietwat afgeplat het, is dit teen effens meer as 4% per jaar steeds ongeveer vyf keer die bevolkingsaanwas van 0,83%. Amper 'n derde van die Koreane gaan deur as Christene. Die eerste Protestantse kerk is in 1884 geplant. 'n Honderd jaar later was daar meer as 30 000 gemeentes. En tans is daar minstens 60 000 of selfs meer.
Omdat een van die grootste kerke in die wêreld in Korea is, nl. dié van Paul Yongi-Chow, dink baie mense dat die kerkgroei eintlik in Charismatiese en Pinkster kringe plaasvind. Raadpleeg mens egter Patrick Johnstone se Operation World, blyk dit dat dit nie die geval is nie. Volgens hom is daar ongeveer 4 keer meer Evangelicals (die oorgrote meerderheid gereformeerdgesinde Presbiteriane) as Pinkster-Charismatiese Christene. Eersgenoemdes groei teen ongeveer 4% p.j., terwyl laasgenoemde groep oor die afgelope jare 'n negatiewe groeikoers gehad het.
Die uitstaande kenmerk van die Koreaanse kerk is sy gebedsywer. Meeste gemeentes het elke oggend vroeë gebedsbyeenkomste. Voorts word die meer as 10 000 Koreaanse sendelinge in 156 lande net deur die VSA oortref. En nêrens geniet opleiding van predikante en sendelinge meer aandag nie. Na raming is daar 280 teologiese inrigtings. Die Presbiteriane alleen het meer as 16 000 teologiese studente. Daarbenewens studeer duisende ander in dosyne lande regoor die wêreld. Trouens, daar is beswaarlik 'n moeite-werd Engelssprekende teologiese skool of seminarium vandag waar jy nie ten minste 'n Koreaan of meer sal aantref nie.
Mag komende hoofstukke in hierdie geskiedenis nóg heerliker wees - hoewel mens jou beswaarlik kan indink dat dit moontlik is!

Nico van der Walt

KNIBBEL No. 32 - WAT 'N SKRIKWEKKENDE VERANTWOORDELIKHEID!

As ons nie deur die woord en ons meegaande lewenstyl sterk standpunt inneem vir die waarheid en teen die valse leer nie, is ons besig om 'n muur te bou tussen die volgende geslag en die evangelie.

Francis Schaeffer [1912-1984]

KNIBBEL No.31 - A BRIEF AND UNTECHNICAL STATEMENT OF THE REFORMED FAITH - B.B. WARFIELD (1851-1921)

1. I believe that God, since the creation of His world, has plainly revealed through the things He has made His eternal power and divine nature, and the requirements of His law, so that there is no excuse for unbelief or disobedience on the part of any man; yet however glorious this revelation, it is not sufficient to give that knowledge of God, and of His will, which is necessary for salvation.

2. I believe that my one aim in life and death should be to glorify God and enjoy Him forever; and that God teaches me how to glorify and enjoy Him in His inerrant Word, that is, the Bible, which He has given by the infallible inspiration of His Holy Spirit in order that I may certainly know what I am to believe concerning Him and what duty He requires of me.

3. I believe that the whole counsel of God concerning all things necessary for His own glory, man's salvation, faith and life, is either expressly set down in Scripture, or by good and necessary consequence may be deduced from Scripture; unto which nothing at any time is to be added, whether by alleged new revelations of the Spirit or by traditions of men.

4. I believe that God authenticated His prophets and apostles as agents of revelation by mighty acts of His power employed by Him as signs whereby all men should confess, concerning those who are gifted with such power, "We know you are a teacher sent from God, for no one could do the things you do lest God were with Him"; and I believe that the great outpouring of such miracles displayed in the ministry of Christ and His Apostles signified the breaking into history of God's promised kingdom, which kingdom, when established in its fullness, will issue in the miraculous renewal of all creation; and that until such time, God is at work bringing men and women into that kingdom through the supernatural work of regeneration.

5. I believe that because God has completed His revelation in Jesus Christ, the former ways of revealing His will are now ceased; and because the final and manifest establishment of His kingdom is yet to come, God does not now choose to publicly display His miraculous power. Nevertheless I believe that God is directly upholding and governing His creation, moment by moment; that God faithfully supplies the needs of His people through His constant providential care; and that He often blesses them with special providences wherein He strengthens their faith and displays His special love for them to the world.

6. I believe that God is a Spirit, infinite, eternal, and unchangeable, in His being, wisdom, power, holiness, justice, goodness and truth; incomparable in all that He is; one God but three persons, the Father, the Son, and the Holy Ghost, my Creator, my Redeemer, and my Sanctifier; in whose power, wisdom, righteousness, goodness, and truth I may safely put my trust.

7. I believe that God has all life, glory, goodness, and blessedness, in and of Himself; and is alone in and unto Himself all-sufficient, not standing in need of me, or deriving any glory from me, but only manifesting His own glory in, by, unto, and upon me in Christ Jesus; and that He has most sovereign dominion over me, to do by me, for me, or upon me whatsoever He pleases.

8. I believe that God from all eternity, did, by the most wise and holy counsel of His own will, freely and unchangeably ordain whatsoever comes to pass; yet thereby neither is God the author of sin, nor is violence done to the will of the creature; and trusting in the decree of God, I who am called according to His purpose, I may be assured that all things will work together for my good.

9. I believe that the heavens and the earth, and all that in them is, are the works of God's hands; and that all that He has made He directs and governs in all their actions, so that they fulfill the end for which they were created, and I who trust in Him shall not be put to shame, but may rest securely in the protection of His almighty love.

10. I believe that God created man after His own image, in knowledge, righteousness, and holiness, and that all men owe their Creator thanksgiving and worship; yet God condescended, making a covenant with man, that men might know God, not just as Creator, but as their blessedness and reward. And I believe that while the requirement of this covenant, originating under Adam, was obedience, God was pleased, according to His wise and holy counsel, to permit him to disobey, having purposed to order it to His own glory; so that it was by willfully sinning against God that I, in Adam, lost the rewards of a covenant keeper, and suffer the curses due a covenant breaker. Therefore my only hope of salvation is that Christ the second Adam, has kept the covenant, securing its rewards for the elect, among whom by grace I am numbered.

11. I believe that, being fallen in Adam, my first father, I am by nature a child of wrath, under the condemnation of God and corrupted in body and soul, prone to evil and liable to eternal death; from which dreadful state I cannot be delivered save through the unmerited grace of God my Savior.

12. I believe that God has not left the world to perish in its sin, but out of the great love wherewith He has loved it, has from all eternity graciously chosen unto Himself a multitude which no man can number, to deliver them out of their sin and misery, and of them to build up again in the world His kingdom of righteousness; in which kingdom I may be assured I have my part, if I hold fast to Christ the Lord.

13. I believe that God has redeemed His people unto HimseIf through Jesus Christ our Lord; who, though He was and ever continues to be the eternal Son of God, yet was born of a woman, born under the law, that He might redeem them that are under the law; I believe that He bore the penalty due to my sins in His own body on the tree, and fulfilled in His own person the obedience I owe to the righteousness of God, and now presents me to His Father as His purchased possession, to the praise of the glory of His grace forever; wherefore renouncing all merit of my own, put all my trust only in the blood and righteousness of Jesus Christ my redeemer.

14. I believe that Jesus Christ my redeemer, who died for my offenses was raised again for my justification, and ascended into the heavens, where He sits at he right hand of the Father Almighty continually making intercession for his people, and governing the whole world as head over all things for His Church; so that I need fear no evil and may surely know that nothing can snatch me out of His hands and nothing can separate me from His love.

15. I believe that the redemption wrought by the Lord Jesus Christ is effectualy applied to all His people by the Holy Spirit, who works faith in me and thereby unites me to Christ, renews me in the whole man after the image of God, and enables me more and more to die unto sin and to live unto righteousness; until His gracious work having been completed in me, I shall be received into glory; in which great hope abiding, I must ever strive to perfect holiness in the fear of God.

16. I believe that God requires of me, under the gospel, first of all, that, out of a true sense of my sin and misery and apprehension of His mercy in Christ, I should turn with grief and hatred away from sin and receive and rest upon Jesus Christ alone for salvation; that, so being united to Him, I may receive pardon for my sins and be accepted as righteous in God's sight, only for the righteousness of Christ imputed to me and received by faith alone; thus, and thus only, do I believe I may be received into the number and have a right to all the privileges of the sons of God.

17. I believe that, having been pardoned and accepted for Christ's sake, it is further required of me that I walk in the Spirit whom He has purchased for me, and by whom love is shed abroad in my heart; fulfilling the obedience I owe to Christ my King; faithfully performing all the duties laid upon me by the holy law of God my heavenly Father; and ever reflecting in my life and conduct the perfect example that has been set me by Christ Jesus my leader, who has died for me and granted to me His Holy Spirit that I may do the good works which God has afore prepared that I should walk in them.

18. I believe that God has established His Church in the world, one and the same in all ages, and now, under the Gospel, has endowed it with the ministry of the Word and the holy ordinances of Baptism, the Lord's Supper and prayer; in order that through these means, the riches of His grace in the gospel may be known to the world, and by the blessing of Christ and the working of His Spirit in them that by faith receive them, the benefits of redemption may be communicated to His people; wherefore also it is required of me that I attend on these means of grace with diligence, preparation, and prayer, so that through them I may be instructed and strengthened in faith, and in holiness of life and in love; and that I use by best endeavors to carry this gospel and convey these means of grace to the whole world.

19. I believe that the visible Church consists of all those who are united to Christ, the Head of the Church, by profession of their faith, together with their children; and that the visible unity of the body of Christ, though obscured, is not destroyed by its division into different denominations of professing Christians. Therefore I believe that all of these which maintain the Word and Sacraments in their fundamental integrity are to be recognized as true branches of the Church of Jesus Christ.

20. I believe that God alone is Lord of the conscience and has left it free from the doctrines and commandments of men, which are in any respect contrary to His Word, or beside it in matters of faith or worship. I believe therefore, that the rights of private judgment in all matters that respect religion are universal and inalienable and that no religious constitution should be supported by the civil power, further than may be necessary for protection and security equal and common to all others.

21. I believe that the Church is God's spiritual minister for the purpose of redemption and the state is God's providential minister for the purpose of thisworldly order. The power of the Church is exclusively spiritual; that of the State includes the exercise of force. The constitution of the Church derives exclusively from divine revelation; the constitution of the State must be determined by human reason and the course of providential events. I believe therefore that the Church has no right to construct or modify a government for the State, and the State has no right to frame a creed or polity for the Church.

22. I believe that disciples of Jesus Christ are called to be His witnesses in the world, proclaiming the justice and mercy of God to all men, and making evident His wise and righteous rule over every aspect of human culture. Therefore it is my obligation to search the Scriptures with all the skills God has allotted me, and to seek, within the bounds of my calling, to apply my understanding of His Word to the entire created order, and to all the outworkings of His most wise providence. And I believe that it is my privilege and duty to pursue a vocation in this world that employs my gifts to the glory of God, and for the good of my family, my congregation, my community, and, as God brings opportunity, to any who may be in need.

23. I believe that as Jesus Christ has once come in grace, so also is He to come a second time in glory, to judge the world in righteousness and assign to each his eternal reward; the wicked shall have the fearful but just sentence of condemnation pronounced against them, wherein their consciences shall fully concur, and they shall be cast into hell, to be punished with unspeakable torments, both in body and soul, with the devil and his angels for ever. The righteous in Christ shall be caught up with Christ and there openly acknowledged and acquitted; shall be received into heaven, where they shall fully and forever be freed from all sin and misery; filled with inconceivable joys, made perfectly holy and happy in both body and soul, in the great company of all God's saints and holy angels, but especially in the immediate vision of God the Father, of our Lord Jesus Christ, and of the Holy Spirit, to all eternity.

24. I believe that if I die in Christ, my soul shall be at death made perfect in holiness and go home to the Lord, and when He shall return in His majesty I shall be raised in glory and made perfectly blessed in the full enjoyment of God to all eternity; encouraged by which blessed hope, it is required of me willingly to take my part in suffering hardships here as a good soldier of Christ Jesus, being assured that if I die with Him I shall also live with Him, if I endure, I shall also reign with Him.
And to Him, my Redeemer, with the Father, and
the Holy Spirit, Three Persons, one God, be glory forever, world without end, Amen, and Amen.

□ □ □

Benjamin Warfield (1851–1921) was one of the great theologians of all time. He was a Presbyterian pastor in America, and afterwards professor at Western Theological Seminary (1879-1887) and Princeton Theological Seminary (1887-1921).